Kolejny raz wzięłam w book tourze, tym razem u Zaczytanej Wiedźmy. Gdybyście chcieli się dowiedzieć, o co chodzi, zapraszam na bloga Wiedźmy, lub do mojego poprzedniego postu.
A tymczasem zapraszam do przeczytania recenzji Uratuj mnie Anny Bellon.






Maia, po śmierci brata, zamyka się na świat. Traci kontakt ze znajomymi. Wszystkich odrzuca, więc oni również szybko rezygnują z jakichkolwiek prób porozumienia się z nią. Jedynie Kayler, nowy uczeń, który nic nie wie o reputacji Mai, stara się do niej jakoś dotrzeć. Zresztą jego przeszłość również nie była zbyt kolorowa.
Przeczytałam tę książkę z czystej ciekawości. Kojarzyłam Annę Bellon z Wattpada, na którym sama tworzę, także wiecie – wydanie książki, która była pisana na tym portalu to taki mały sukces naws wszystkich. Nie spodziewałam się kokosów, bo słyszałam o niej raczej negatywne opinie, ale chciałam się przekonać sama, zanim ocenię. Czy zostałam pozytywnie zaskoczona? Moje pierwsze wrażenie było bardzo negatywne, żeby nie powiedzieć koszmarne. Miałam wrażenie, jakbym czytała to, co czytałam już miliony razy. Szara myszka, która mimo wszystko ma cięty język, albo bohater, który wielokrotnie zmieniał szkołę? To byłoby w porządku, gdyby tę książkę napisała trzynastolatka, która nie ma rozeznania co było, a czego jeszcze nie. Na pewno nie jest to okay, gdy autorką jest dwudziestojednoletnia dziewczyna, która zapewne „siedzi” w podobnych klimatach od dawna. I możecie mi teraz zarzucić, że dwadzieścia jeden lat to nie jest dużo, że dziewczyna jest niedoświadczona, że powinnam ocenić ją łagodniej, bo to jej debiut, ale na Wattpadzie znajdziecie wiele dojrzalszych i mniej schematycznym powieści od młodszych autorów niż Anna Bellon.
Wracając do fabuły: przez pierwszą połowę męczyłam się niemiłosiernie. Te wszystkie typowe rzeczy tak bardzo mnie męczyły, że miałam ochotę odłożyć książkę i nigdy więcej do niej nie wracać. Poniekąd cieszę się, że tego nie zrobiłam, bo druga połowa była odrobinę lepsza. Odrobinę. Pomijając to, że narratorzy przez kilka rozdziałów w jednej chwili kłócili się, a w drugiej kochali, zwracali się do czytelnika (w sensie, tylko w kilku rozdziałach, w reszcie tego nie było), to, że niektórzy bohaterowie byli przedstawiani dwoma różnymi imionami, a niektórzy w ogóle, no i tą schematyczność, było w miarę znośnie.
Pozwólcie, że zatrzymam się chwilę na tych bohaterach. Tak, jak Maia i Kayler byli przedstawieni nawet dobrze, tak o jakimkolwiek opisie pozostałych autorka chyba zupełnie zapomniała. Przez pół książki myślałam, że Mad i Charlie to dwie inne osoby, chociaż mieliśmy do czynienia z jednym Charlie'm Maddoxem. Obydwoje z głównych bohaterów pozornie nie mieli przyjaciół, aż nagle pojawiają się Fay i Blake. Kim oni byli, a zwłaszcza ten ostatni, nie mam pojęcia. Sami Maia i Kayler byli kreowani na outsiderkę z fajnymi odzywkami i kolesia, który ma zostać książkowym crushem każdej czytelniczki i to wyszło Annie Bellon dobrze. Chociaż szkoda, że byli oni tak bardzo jednowymiarowi.
Nie mogę nie wspomnieć o fascynacji muzyką i książkami. Tych dwóch rzeczy nie można nie zauważyć. Muzyki szczególnie. Głównie dlatego, że narracja była przeplatana tekstami piosenek PO ANGIELSKU. To już dla mnie kompletny hit. Autorka zapomniała, że to, że akcja jej książki dzieje się w stanach, nie oznacza, że każdy czytelnik zna angielski, tym bardziej, że watpię, by książka kiedykolwiek przekroczyła granice naszego kraju (i mam nadzieję, że to się nie stanie, bo nie chcę, żeby Polska była kojarzona z czymś tak słabym). Co do książek, odczuwalna jest bardzo mocna inspiracja książkami Colleen Hoover. Ba! Autorka sama wspomina o książkach tej autorki.
Plus dla Anny Bellon, że nie rzuciła w czytelnika na koniec pikantną sceną łóżkową.

Człowiek tak już ma, że jak zrobi sobie przerwę, to potem ciężko jest mu się zabrać za to z powrotem. Ostatni post na blogu był jeszcze w starym roku. Naprawdę się cieszę, że wzięłam udział w tym Book Tourze, bo w innym wypadku nie wiem, czy miałabym motywację, by coś dodać.
Ale do rzeczy: o co chodzi z tym Book Tourem?
Jak sama nazwa mówi Book Tour to książka w drodze. Polega na tym, że gdy jedna osoba przeczyta, wysyła kolejnej. Mi osobiście bardzo podoba się ten pomysł - można przeczytać książkę właściwie za darmo.
Organizatorką tej konkretnej akcji jest Agniaszka z bloga https://lifestylebyagnieszka.blogspot.com .
Jeśli sami chętnie wzięlibyście udział w tym Book Tourze, by przeczytać książkę Agaty Christie, nadal możecie się zgłosić TUTAJ.

Zanim przejdę do recenzji, muszę się wam do czegoś przyznać. Nigdy wcześniej nie czytałam żadnego kryminału. Jednym z moich czytelniczych postanowień noworocznych, było poznać właśnie ten gatunek, lecz nie sądziłam, że uda mi się to zrobić tak szybko.
Zapraszam więc do recenzji pierwszego przeczytanego przeze mnie kryminału!



Na samym początku powiem, że jeśli, tak jak ja, nie macie zbyt dużego doświadczenia z kryminałami, ta książka jest idealna, by rozpocząć swoją przygodę z nimi. Dlaczego? Otóż Agata Christie nie napisała w niej chociażby jednego słowa, które byłoby zbędne. Książka od początku do końca prowadziła do jednego. Nie znalazłam tutaj chociażby jednego akapitu lania wody, przeciągania akcji. Wszystko było konkretne, przez co nie nudziłam się nawet przez moment.
Pod żadnym pozorem nie można zarzucić autorce braku pomysłowości. To, jak rozwiązała zagadkę było bardzo zaskakujące, ale to nic w porównaniu z tym, w jak niesamowity sposób zbudowała akcję tej książki. Sama w pewnym momencie byłam pewna, że zgadłam, o co chodzi w tym wszystkim, a ostatecznie okazało się, że chodzi o coś zupełnie innego. A w czasie rozwoju wydarzeń chyba nie było osoby, której nie podejrzewałabym chociaż przez moment.
Jeśli chodzi o bohaterów, to wszyscy byli tak samo wyrafinowani i chcieli ochronić tylko siebie i swój honor. Naprawdę chciałabym powiedzieć o nich coś więcej, ale nie jestem pewna, czy bym potrafiła. George, Alfred i David to praktycznie kopie, chociaż każdy z nich zarzeka się, że to nie prawda. Jednak wszyscy są tak samo pazerni. To samo można zresztą powiedzieć o ich żonach- patrzyły jedynie na dobro swoje i swoich mężów. Harry jest jedynym bratem, którego w jakiś sposób polubiłam, chociaż to chyba za mocne słowo. Przynajmniej nie był sztywniakiem. Stephen i Pilar - naprawdę nie wiem, co mogę o nich powiedzieć. Może i dziewczyna była dość przyjemną postacią, podobnie jak młody Farr, a ich postacie były kluczowe w odnalezieniu sprawcy, a jednak nie wiem, jakimi cechami mogłabym ich opisać. O Herkulesie Poirocie nie muszę chyba za wiele mówić. Chyba każdy kiedykolwiek słyszał to nazwisko. A jeśli nie, jest on detektywem - geniuszem. Rozwiąże każdą zagadkę, chociażby najbardziej nietypową. Chociaż myślę, że każda zagadka w książkach Christie jest nietypowa.
Podsumowując, Morderstwo w Boże Narodzenie czytało mi się szybko i bardzo przyjemnie. Książka mi się podobała i jestem pewna, że sięgnę po jeszcze niejeden kryminał Agaty Christie.

7/10

Jeszcze raz zachęcam do wzięcia udziału w Book Tourze u Agnieszki!