Muszę nauczyć się pisać recenzje od razu po przeczytaniu książki, bo zauważyłam, że im dłużej zwlekam, tym ciężej jest mi się zabrać za napisanie czegokolwiek. To chyba oczywiste, ale ja wciąż jestem początkująca. Tak czy inaczej, dziś (nareszcie!) zapraszam Was na recenzję Nieskończoności. 




Witamy w XXIII wieku, w świecie sztucznej inteligencji, w którym ludzie porozumiewają się za pomocą mózgołącza, w którym używanie pierwszej osoby liczby pojedynczej jest przejawem egoizmu, w którym ludzie wiążą się ze sobą jedynie w celu zapobiegnięcia wyginięciu gatunku ludzkiego. Język niemiecki jest językiem wymarłym i tylko nieliczni go znają. Jednym z nich jest dwudziestosześcioletni historyk Finn, który w ramach ważnego odkrycia musi przetłumaczyć pewien pamiętnik... pamiętnik należący do trzynastoletniej dziewczynki - Eliany - żyjącej dwa stulecia temu. Finn nawet nie zdaje sobie sprawy, jak wielki wpływ będzie miał na jego życie dziennik, prowadzony przez... dziecko.


Nie mam pojęcia, od czego zacząć. Ta książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Już dawno moje przyjaciółki polecały mi ją, a ja, nie wiedzieć czemu, nie mogłam się przekonać. Może dlatego, że wcześniej miałam kilka nieudanych zetknięć z motywem podróży w czasie, a nawet z samą serią Poza czasem, a może dlatego, że zazwyczaj do młodzieżówek muszę się długo przekonywać. Jeśli Was również coś powstrzymuje przed przeczytaniem tej książki, macie jakieś opory, już teraz Wam mówię: przeczytajcie ją. Oficjalnie dostała ode mnie miano najlepszej młodzieżówki.
W zasadzie wszystko, co będę dziś pisać, to będą tylko pozytywne rzeczy. Ciężko znaleźć cokolwiek, co w tej książce się nie udało. To, co jako pierwsze rzuciło mi się w oczy w tej książce książce, to styl, jakim jest pisana. Dziwna, trochę nietypowa narracja, brak pierwszej osoby liczby pojedynczej (naprawdę, w pierwszej części książki nie było jej niemalże wcale). Ciężko mi się było do niej przyzwyczaić, ale w końcu uznałam, że to naprawdę coś ciekawego, na pewno nie spotykamy się z tym na co dzień w książkach. Jednak narracja jest wyjątkowa nie tylko z tego jednego powodu. Autorka w pewnym momencie zrobiła coś, co sprawiło, że do końca zakochałam się w Nieskończoności. 

Losy Finna i Eliany czytałam z zapartym tchem tak naprawdę przez całą długość książki. Nie znudziłam się nawet na chwilę. Myślałam nad tym, co będzie dalej, nawet wtedy, kiedy akurat nie mogłam czytać, zarywałam nocki, ale było warto. Opowieść nie była jedynie ckliwym romansem, chociaż wątek miłosny również był cudownie przedstawiony. Chyba nikt przed panią Rahlens nie oddał charakteru zakochanego człowieka tak dobrze i realistycznie (a przynajmniej w tych książkach, które ja czytałam). Sam motyw podróży w czasie został dokładnie wyjaśniony i nie było to robione jedynie dla samego przemieszczania się w czasoprzestrzeni. Wszystko zostało dokładnie zaplanowane. Jednak historii tej nie zabrakło też humoru. Świetnie się bawiłam podróżując w czasie z Finnem.


A również bohaterowie dali się lubić. Przede wszystkim, byli ludźmi, a to chyba najważniejsze. Mam oczywiście na myśli, że nie byli jednolici, każdy z nich był wielobarwny. Autorka w genialny sposób przedstawiła to, jak Finn zmieniał się wraz z czasem, jak dojrzewał i jak powoli się zakochiwał. Z Elianą sprawa ma się trochę inaczej, bo poznajemy ją jako dziecko, potem obserwujemy jej nastoletnie lata, by wreszcie zobaczyć ją jako dorosłą kobietę. W każdym wieku jest ona trochę inna, to oczywiste, jednak nadal czujemy to, że jest to ta sama osoba. Autorka pozostawiła jej ten sam charakter, tylko po części ulegający zmianie. Moim zdaniem to nie lada sztuka. W powieści mamy również Rogde, przyjaciółkę i towarzyszkę Finna w jego podróżach. Rogde pozostawała dla mnie zagadką do ostatnich stron książki. Nie mogłam jej rozgryźć. Nie byłam pewna, czy jest jakimś zagrożeniem w relacji głównych bohaterów i przez to czułam do niej lekki dystans.
Właściwie jedyną rzeczą, której mi tu zabrakło, to bardziej szczegółowy opis Mrocznej Zimy, czyli okresu, który trwał w drugiej połowie XXI wieku i który sprawił, że większość europejskich języków wymarła. Nie wiemy o niej jednak niemalże nic. chciałabym się dowiedzieć, czym w istocie była (a wcale bym się nie obraziła, gdyby autorka napisała książkę, której akcja działaby się w tych czasach).


Wiecie co? Tak naprawdę, słysząc Nieskończoność, na myśl przychodzą mi tylko kolejne synonimy słów genialna i cudowna. Wywołała we mnie jedynie pozytywne emocje i jestem pewna, że będę do niej nie raz wracać.

9/10

Nigdy nie interesowałam się poezją, a na pewno nie w jakiś szczególny sposób. Owszem, często podobały mi się wiersze, które omawialiśmy na języku polskim, ale nigdy z własnej woli nie przeczytałam żadnego, ot tak, dla własnej przyjemności. Do momentu, jak pewnego dnia zalała mnie ogromna fala zachwytu nad Mlekiem i miodem autorstwa Rupi Kaur. Pomyślałam, że to może być coś ciekawego, a skoro tyle osób chwali, to poczytam o tej książce więcej. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że mam do czynienia z tomikiem poezji. To znaczy, wiecie, dlaczego cała masa współczesnej młodzieży miałaby się zainteresować poezją? POEZJĄ, która do tej pory kojarzyła im się głównie z nauką? Byłam bardzo zaskoczona. Na tyle, że sama postanowiłam zobaczyć, o co chodzi i czy ten cały szum na tę książkę jest wytłumaczalny.

Miałam mieszane myśli, bo z doświadczenia wiem, że to, co czytają wszyscy nie zawsze jest dobre. Jednak, gdy koleżanka (zapraszam na pięknego bookstagrama Izy) zaproponowała, że pożyczy mi tę książkę (to znaczy nie będę musiała wydawać pieniędzy na coś, czego nie jestem pewna), nie wahałam się. Pożyczyłam Mleko i miód w piątek i w piątek kończyłam je czytać. Nie chciałam przebrnąć przez ten tomik tak szybko. Miałam wrażenie, że jak przeczytam go wolniej to lepiej odbiorę jego sens. W tym przypadku nie potrzebowałam jednak czasu. Zbiór wierszy Rupi Kaur dotarł do mnie tak mocno, jak tylko mógł. Może nie nie wszystkich wierszach byłam w stanie utożsamić się z autorką (chociaż wątpię, by była taka osoba), ale to, w jaki sposób poetka wyraziła siebie, totalnie mnie zaczarowało.
Jak to powiedział Robert z bloga Czytanie Moim Tlenem, ta książka to proces. Proces życia Rupi Kaur, która z pełnej lęku dziewczynki, stała się silną, niezależną kobietą. Taką, która pomimo swojego pochodzenia, płci, wyróżniającego się wyglądu nie czuje się gorsza.



Ktoś kiedyś powiedział, że w życiu chodzi o to, żeby w odpowiedni sposób opowiedzieć siebie. Przedstawić swoje życie i swoją osobę w taki sposób, żeby był on typowo twój. Żeby i on był częścią ciebie. Rupi Kaur się to udało. Mleko i miód to cała ona. To, że nawet ilustracje do niej narysowała sama tylko dodaje charakteru tej książce. Cała ta książka jest dla mnie sztuką, jest bardziej jak zbiór obrazów z komentarzami autora. Oddaje ona psychikę autorki w zupełności. To, jak się zmieniała i to, jakie rany w niej pozostały, a które się zagoiły. Jest swego rodzaju autobiografią dwudziestoczteroletniej  dziewczyny, która pomimo młodego wieku przeżyła więcej niż niejedna starsza osoba.



Wcale się nie dziwię, że Mleko i miód zauroczyło tyle osób, bo sama się zakochałam w tym tomiku. Przedstawił to, czego czasem sama nie potrafiłam wyrazić słowami, powiedział mi o mojej wartości i wycisnął ze mnie wszelkie negatywne emocje. Miałam ochotę cytować poszczególne wiersze mojej rodzinie, znajomym i zresztą to robiłam. Każdy z mojego najbliższego otoczenia dostał chociaż jeden.
To niesamowite, jak jedna osoba potrafiła dotrzeć do serc miliona ludzi na całym świecie. Jak osoba, która nigdy nigdy mnie nie spotkała, potrafiła przedstawić to, co czuję. Nadal mnie to zadziwia.

Kolejny raz wzięłam w book tourze, tym razem u Zaczytanej Wiedźmy. Gdybyście chcieli się dowiedzieć, o co chodzi, zapraszam na bloga Wiedźmy, lub do mojego poprzedniego postu.
A tymczasem zapraszam do przeczytania recenzji Uratuj mnie Anny Bellon.






Maia, po śmierci brata, zamyka się na świat. Traci kontakt ze znajomymi. Wszystkich odrzuca, więc oni również szybko rezygnują z jakichkolwiek prób porozumienia się z nią. Jedynie Kayler, nowy uczeń, który nic nie wie o reputacji Mai, stara się do niej jakoś dotrzeć. Zresztą jego przeszłość również nie była zbyt kolorowa.
Przeczytałam tę książkę z czystej ciekawości. Kojarzyłam Annę Bellon z Wattpada, na którym sama tworzę, także wiecie – wydanie książki, która była pisana na tym portalu to taki mały sukces naws wszystkich. Nie spodziewałam się kokosów, bo słyszałam o niej raczej negatywne opinie, ale chciałam się przekonać sama, zanim ocenię. Czy zostałam pozytywnie zaskoczona? Moje pierwsze wrażenie było bardzo negatywne, żeby nie powiedzieć koszmarne. Miałam wrażenie, jakbym czytała to, co czytałam już miliony razy. Szara myszka, która mimo wszystko ma cięty język, albo bohater, który wielokrotnie zmieniał szkołę? To byłoby w porządku, gdyby tę książkę napisała trzynastolatka, która nie ma rozeznania co było, a czego jeszcze nie. Na pewno nie jest to okay, gdy autorką jest dwudziestojednoletnia dziewczyna, która zapewne „siedzi” w podobnych klimatach od dawna. I możecie mi teraz zarzucić, że dwadzieścia jeden lat to nie jest dużo, że dziewczyna jest niedoświadczona, że powinnam ocenić ją łagodniej, bo to jej debiut, ale na Wattpadzie znajdziecie wiele dojrzalszych i mniej schematycznym powieści od młodszych autorów niż Anna Bellon.
Wracając do fabuły: przez pierwszą połowę męczyłam się niemiłosiernie. Te wszystkie typowe rzeczy tak bardzo mnie męczyły, że miałam ochotę odłożyć książkę i nigdy więcej do niej nie wracać. Poniekąd cieszę się, że tego nie zrobiłam, bo druga połowa była odrobinę lepsza. Odrobinę. Pomijając to, że narratorzy przez kilka rozdziałów w jednej chwili kłócili się, a w drugiej kochali, zwracali się do czytelnika (w sensie, tylko w kilku rozdziałach, w reszcie tego nie było), to, że niektórzy bohaterowie byli przedstawiani dwoma różnymi imionami, a niektórzy w ogóle, no i tą schematyczność, było w miarę znośnie.
Pozwólcie, że zatrzymam się chwilę na tych bohaterach. Tak, jak Maia i Kayler byli przedstawieni nawet dobrze, tak o jakimkolwiek opisie pozostałych autorka chyba zupełnie zapomniała. Przez pół książki myślałam, że Mad i Charlie to dwie inne osoby, chociaż mieliśmy do czynienia z jednym Charlie'm Maddoxem. Obydwoje z głównych bohaterów pozornie nie mieli przyjaciół, aż nagle pojawiają się Fay i Blake. Kim oni byli, a zwłaszcza ten ostatni, nie mam pojęcia. Sami Maia i Kayler byli kreowani na outsiderkę z fajnymi odzywkami i kolesia, który ma zostać książkowym crushem każdej czytelniczki i to wyszło Annie Bellon dobrze. Chociaż szkoda, że byli oni tak bardzo jednowymiarowi.
Nie mogę nie wspomnieć o fascynacji muzyką i książkami. Tych dwóch rzeczy nie można nie zauważyć. Muzyki szczególnie. Głównie dlatego, że narracja była przeplatana tekstami piosenek PO ANGIELSKU. To już dla mnie kompletny hit. Autorka zapomniała, że to, że akcja jej książki dzieje się w stanach, nie oznacza, że każdy czytelnik zna angielski, tym bardziej, że watpię, by książka kiedykolwiek przekroczyła granice naszego kraju (i mam nadzieję, że to się nie stanie, bo nie chcę, żeby Polska była kojarzona z czymś tak słabym). Co do książek, odczuwalna jest bardzo mocna inspiracja książkami Colleen Hoover. Ba! Autorka sama wspomina o książkach tej autorki.
Plus dla Anny Bellon, że nie rzuciła w czytelnika na koniec pikantną sceną łóżkową.

Człowiek tak już ma, że jak zrobi sobie przerwę, to potem ciężko jest mu się zabrać za to z powrotem. Ostatni post na blogu był jeszcze w starym roku. Naprawdę się cieszę, że wzięłam udział w tym Book Tourze, bo w innym wypadku nie wiem, czy miałabym motywację, by coś dodać.
Ale do rzeczy: o co chodzi z tym Book Tourem?
Jak sama nazwa mówi Book Tour to książka w drodze. Polega na tym, że gdy jedna osoba przeczyta, wysyła kolejnej. Mi osobiście bardzo podoba się ten pomysł - można przeczytać książkę właściwie za darmo.
Organizatorką tej konkretnej akcji jest Agniaszka z bloga https://lifestylebyagnieszka.blogspot.com .
Jeśli sami chętnie wzięlibyście udział w tym Book Tourze, by przeczytać książkę Agaty Christie, nadal możecie się zgłosić TUTAJ.

Zanim przejdę do recenzji, muszę się wam do czegoś przyznać. Nigdy wcześniej nie czytałam żadnego kryminału. Jednym z moich czytelniczych postanowień noworocznych, było poznać właśnie ten gatunek, lecz nie sądziłam, że uda mi się to zrobić tak szybko.
Zapraszam więc do recenzji pierwszego przeczytanego przeze mnie kryminału!



Na samym początku powiem, że jeśli, tak jak ja, nie macie zbyt dużego doświadczenia z kryminałami, ta książka jest idealna, by rozpocząć swoją przygodę z nimi. Dlaczego? Otóż Agata Christie nie napisała w niej chociażby jednego słowa, które byłoby zbędne. Książka od początku do końca prowadziła do jednego. Nie znalazłam tutaj chociażby jednego akapitu lania wody, przeciągania akcji. Wszystko było konkretne, przez co nie nudziłam się nawet przez moment.
Pod żadnym pozorem nie można zarzucić autorce braku pomysłowości. To, jak rozwiązała zagadkę było bardzo zaskakujące, ale to nic w porównaniu z tym, w jak niesamowity sposób zbudowała akcję tej książki. Sama w pewnym momencie byłam pewna, że zgadłam, o co chodzi w tym wszystkim, a ostatecznie okazało się, że chodzi o coś zupełnie innego. A w czasie rozwoju wydarzeń chyba nie było osoby, której nie podejrzewałabym chociaż przez moment.
Jeśli chodzi o bohaterów, to wszyscy byli tak samo wyrafinowani i chcieli ochronić tylko siebie i swój honor. Naprawdę chciałabym powiedzieć o nich coś więcej, ale nie jestem pewna, czy bym potrafiła. George, Alfred i David to praktycznie kopie, chociaż każdy z nich zarzeka się, że to nie prawda. Jednak wszyscy są tak samo pazerni. To samo można zresztą powiedzieć o ich żonach- patrzyły jedynie na dobro swoje i swoich mężów. Harry jest jedynym bratem, którego w jakiś sposób polubiłam, chociaż to chyba za mocne słowo. Przynajmniej nie był sztywniakiem. Stephen i Pilar - naprawdę nie wiem, co mogę o nich powiedzieć. Może i dziewczyna była dość przyjemną postacią, podobnie jak młody Farr, a ich postacie były kluczowe w odnalezieniu sprawcy, a jednak nie wiem, jakimi cechami mogłabym ich opisać. O Herkulesie Poirocie nie muszę chyba za wiele mówić. Chyba każdy kiedykolwiek słyszał to nazwisko. A jeśli nie, jest on detektywem - geniuszem. Rozwiąże każdą zagadkę, chociażby najbardziej nietypową. Chociaż myślę, że każda zagadka w książkach Christie jest nietypowa.
Podsumowując, Morderstwo w Boże Narodzenie czytało mi się szybko i bardzo przyjemnie. Książka mi się podobała i jestem pewna, że sięgnę po jeszcze niejeden kryminał Agaty Christie.

7/10

Jeszcze raz zachęcam do wzięcia udziału w Book Tourze u Agnieszki!

"Bóg nie sprawdza obecności w niedzielę (...) Bóg sprawdza obecność każdego dnia"

"– Nienawidzę cię – powiedziałem cicho.
– Kocham cię – odszepnął głos"

"Czasem najtrudniejsza część podróży to uwierzyć, że jesteś jej wart"

 9/10

ULUBIENIEC TYGODNIA

W tym świątecznym czasie polecam Wam kolędy w wykonaniu Studia Accantus!

"O czym jest pańska książka?" - To pytanie padło w Beatrycze i Wergilim dwa razy. Odpowiedzieć na nie musiał najpierw, na samym początku powieści, główny bohater Henry, a na prawie samym końcu - Henry Taksydermista. Jednak żeby zrozumieć książkę Yanna Martela, czytelnik musi zadać sobie to samo pytanie: O czym jest Beatrycze i Wergili? 

Jeżeli ktoś nie kojarzy Yanna Martela, pozwolę sobie zauważyć, że jest on autorem Życia Pi, które kojarzy chyba każdy. I chyba każdy, albo zdecydowana większość, oceniając Beatrycze i Wergilego porównuje ją właśnie do poprzedniej, dużo bardziej popularnej książki pisarza. Cóż, ja tego nie zrobię, bo najzwyczajniej Życia Pi nie czytałam.
Nie wiem, czy każdy czytelnik miał takie odczucia, ale ja przez praktycznie całą książkę nie wiedziałam, o czym ona jest, dlatego trudno mi ją teraz opisać w kilku słowach. Jedyne, czego dowiedziałam się przed przeczytaniem książki było, że jest ona o Holokauście. Nigdy wcześniej nie czytałam książki na podobny temat i nie bardzo wiedziałam czego się spodziewać. Próbowałam powiązać tą całą, momentami bezsensowną treść z Holokaustem, ale wtedy wszystko jeszcze bardziej nie miało sensu.

Głównego bohatera, Henry'ego, poznajemy w momencie, gdy jego druga powieść odnosi sukces. Postanawia napisać kolejną książkę, trochę nietypową, bo dwustronną. Jednak pomysł ten okazuje się kompletnym niewypałem. Henry zrywa z pisarstwem, wyprowadza się, zapisuje się na lekcje muzyki, do koła teatralnego- słowem- zaczyna nowe życie. Nadal jednak dostaje listy od fanów, na które regularnie odpisuje. Jeden z tych listów jest dość nietypowy. Poza dziwnym opowiadaniem i jeszcze dziwniejszym fragmentem sztuki teatralnej, zawiera tylko krótką wiadomość: "Potrzebna mi Pańska pomoc."

Bardzo podobało mi się to, jak autor wplótł sztukę taksydermisty w główną akcję książki. Zrobił to w taki sposób, że czasem zastanawiałam się, czy to właśnie sztuka nie jest główną akcją, a wszystko co wokół tylko tłem. Jednak po dłuższym zastanowieniu, myślę, że żadna z tych części nie jest ważniejsza. Sama sztuka nie miałaby sensu bez reszty, a i ta reszta nie miałaby sensu bez sztuki.
Pierwsze, co rzuca się w oczy po otwarciu książki to ogromne litery. Serio, przez moment zastanawiałam się, czy to nie przypadkiem książka dla dzieci. Uznałam jednak to za plus, dodatkowo książka nie jest długa, więc byłam pewna, że będzie mi się ją czytało bardzo dobrze. Czy to prawda? Cóż, i tak, i nie. Do momentu pojawienia się taksydermisty książka była niemiłosiernie nudna. Dopiero wraz z wprowadzeniem do akcji drugiego Henry'ego, a zarazem tytułowych Beatrycze i Wergilego, nie mogłam się wbić, czytało mi się źle, nie byłam ani trochę zainteresowana. Podobał mi się styl Yanna Martela w tej książce. Nie możemy oskarżyć go o nieumiejętność pisania opisów, bo cóż, opisanie gruszki na 8 stron jest nie lada wyczynem. Co jeszcze: bardzo podobało mi się to, że miejsce głównej akcji nie było okeślone, autor opisał je jako "jedno z tych wielkich światowych miast, które stanowią światy dla samych siebie", ale nigdy nie powiedział, jakie dokładnie jest to miasto.
Bohaterowie ludzcy nie byli tutaj super wykształceni. Byli oni raczej tylko narzędziem autora do pokazania prawdy. Byli ważni, bez nich nie byłoby tej opowieści, jednak odniosłam wrażenie, że Martel miększą uwagę przywiązał do Erazma i Mendelssohn- zwierząt domowych Henry'ego, no i oczywiście do najważniejszych postaci książki- Beatrycze i Wergilego. Chciał aby byli idealni, na tyle, na ile idealni mogą być osioł i wyjec.
Aby odpowiedzieć na pytanie, o czym jest Beatrycze i Wergili, przybliżę wam trochę postać taksydermisty, bo to on jest tutaj chyba najważniejszy. [Taksydermia - sztuka montażu lub reprodukcji, najczęściej poprzez wypchanie, martwych zwierząt na wystawę]. Pomimo tego, że był on w podeszłym wieku, czasem miałam wrażenie, jakbym miała do czynienia z nastolatkiem, co z resztą zauważył także Henry. Był trochę niezrównoważony, miał obsesję na punkcie swojej sztuki i swojej profesji. Przez całą książkę pozwala nam myśleć o sobie, jako o obrońcy zwierząt, ale jednocześnie wypycha je, ich śmierć ekscytuje go. 
Beatrycze  Wergili pokazuje nam jak wielkim tyranem potrafi być człowiek, czasem nawet nie zdając sobie z tego sprawy i, bardzo często, dla rzeczy i osób, które najbardziej kocha. 

9,5/10

 

ULUBIENIEC TYGODNIA

Wyobraźcie sobie, że nagle przestaje dla was istnieć dźwięk. Wszelka muzyka, śpiew ptaków, głos innych- to wszystko nie ma już znaczenia. Niewyobrażalne, prawda? Już nigdy nie usłyszeć swojej ulubionej piosenki, pocieszającego głosu najlepszego przyjaciela, kłótni z rodzicami, czy gwaru miasta. Podobne rozmyślania nawiedzają głowę głównego bohatera, Miki, gdy poznaje tajemniczą Lęę.

Głównych bohaterów poznajemy w typowej sytuacji: idzie ładna nastolatka, za nią kilku chłopców krzyczących za nią i pogwizdujących. Dla każdej innej dziewczyny byłoby to oburzające, jednak Lea kompletnie nie zwróciła uwagi na Mikę i jego kolegów- zwyczajnie ich nie słyszała. Gdy nieświadomie weszła pod rozpędzoną ciężarówkę i cudem uniknęła potrącenia, chłopcy uznają, że to wariatka i dają sobie spokój.
W myślach Miki jednak nadal jest jego zabójczo piękna, rozrywkowa, idealna była Sandra. Nic dziwnego więc, że pewnego dnia postanawia śledzić ją i jej przyjaciółki. W knajpie, do której dotarł znów spotkał dziwną dziewczynę z burzą brązowych loków na głowie. Chcąc wzbudzić zazdrość Sandry, udaje, że zna Leę i całkiem przypadkiem dowiaduje się, że dziewczyna jest głucha. Kolejny przypadek sprawia, że Mika zapisuje się na kurs języka migowego i tak rozpoczyna się jego przygoda w świecie niesłyszących.
Jeśli chodzi o styl autorki, to momentami był odrobinę chaotyczny. Czasami czułam się naprawdę zagubiona. Mimo to, czytało mi się tę książkę bardzo lekko i przyjemnie. Jedyne, czego nie mogę zrozumieć, to ciągłe wykrzyknienia. W każdej wypowiedzi zastosowała przynajmniej jeden wykrzyknik. Nie czytałam zbyt wiele niemieckich książek i nigdy nie byłam w Niemczech, ale język niemiecki w miarę ogarniam i wydaje mi się, że Niemcy nie krzyczą do siebie cały czas.
O bohaterach mogę powiedzieć trochę więcej. Mikę poznajemy jako typowego nastolatka, który nie myśli o niczym więcej jak o wyjściach z kuplami, grami w gry komputerowe i o odzyskaniu swojej ex. On sam siebie zaskakuje zapisując się na wakacyjny kurs języka migowego. No jak to? Przecież wakacje są od odpoczywania! Jednak im więcej czasu spędza z Leą i innymi nowymi znajomymi: Biene, Franzie i Tommkiem, zaczyna zauważać, że do tej pory jego wartości nie były do końca właściwe. Wstydził się przedstawić kolegom Leę, uważał, że uznają jej niepełnosprawność za coś dziwacznego i niestety miał rację. Kiedy w końcu wyznał prawdę Calimero, ten uznał Mikę za wariata. I naprawdę nie dziwi mnie jego reakcja, bo sama jestem nastolatką, i moi znajomi patrzyli na mnie jak na kosmitę, kiedy zamiast kanapek zaczęłam nosić do szkoły sałatki, bo odstawało to od normy. Jednak autorka niezbyt dokładnie przedstawiła ten problem, jakby chciała go obejść.
Jeśli już jesteśmy przy Calimero... Jest to najlepszy przyjaciel Miki od zawsze, czego kompletnie nie jestem w stanie zrozumieć. Mikę nawet lubiłam, za to Calimero... o mój Boże, aż szkoda słów. Zrobię teraz małą dygresję: gdy kupowałam tę książkę na Targach Książki w Krakowie dwa lata temu, ekspedientka powiedziała mi, że dzięki tej książce dowiem się, jak myślą nastoletni chłopcy. I wiecie co? Naprawdę nie chcę uwierzyć, że myśli moich znajomych są tak prymitywne, jak myśli Calimero.
Lea była chyba moją ulubioną bohaterką w tej książce. Nie była jednowymiarowa, poznaliśmy wiele jej twarzy. Przy każdym była inna: przy rodzinie była mała, nic nie znacząca, czasem trochę wybuchowa, przy znajomych i przy Mice radosna i zawsze uśmiechnięta.
Jeśli chodzi o atmosferę w domu Miki, to mam wrażenie, że Kathrin Schrocke na siłę chciała tam wrzucić jakiś problem. Wrzuciła, ale trochę go ominęła. Był i nagle zniknął, wszytko się ułożyło. Autorka przeznaczyła na ten wątek w sumie co najwyżej dwa rozdziały i ja osobiście nie miałam pojęcia, co się tam wydarzyło.
Jeśli chodzi o problem głuchoty- ja się nie znam na tym kompletnie, ale podobał mi się sposób, w jaki autorka go przedstawiła. Wydaje mi się, że dobrze przedstawiła zachowania i mentalność ludzi głuchych, ich zwyczaje i ich język.
No i dochodzimy wreszcie do głównego wątku książki, czyli love story. Tutaj, naprawdę nic bym nie dodawała, ani nic nie odejmowała. Relacja Miki i Lei rozwijała się powoli, poznawali się i stopniowo w sobie zakochiwali. Nie zabrakło też małych dram i kłótni, ale wszystko było cudownie skomponowane, ich relacja była wręcz idealna, taka, o jakiej ja zawsze marzyłam. To jedna z moich ulubionych historii miłosnych, a czytałam ich naprawdę dużo!

7/10

Znacie ten moment , kiedy idziecie na lekcję polskiego, na której zaczynacie omawiać lekturę, a przeczytaliście co najwyżej jakieś słabe streszczenie. Chodzi mi o to, gdy ktoś wymaga od was znajomości książki, a wy nie możecie za wiele powiedzieć, bo po prostu jej nie znacie.
Właśnie tak się czułam za każdym razem, gdy siadałam przed komputerem, by napisać tę recenzję. Bo Więzień Nieba po prostu ulotnił się z mojej głowy. Po kilku dniach musiałam przypomnieć sobie zakończenie, bo kompletnie go zapomniałam.

Mamy do czynienia z trzecią częścią serii Ruiza Zafona o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Tym razem poznajemy historię Fermina, z którym mi
eliśmy okazję zapoznać się w Cieniu Wiatru, a także dowiadujemy się co nieco o tajemniczym, tytułowym Więźniu Nieba.

Zawsze jest jakiś pociąg, do którego można jeszcze wsiąść. Zawsze.

Główna akcja książki opowiadana jest, podobnie jak w pierwszej części z perspektywy Daniela, ale gdzieś tam w środku mamy też narrację trzecioosobową. Autor przeplata wydarzenia dziejące się w 1957 roku z tymi z roku 1940. No i oczywiście wszystko dzieje się w starej dobrej Barcelonie.
Więźnia Nieba, ze wszystkich części czytało mi się chyba najszybciej. Czy najlepiej- raczej nie, bo jakoś w połowie przerwałam i wróciłam dopiero po dwóch miesiącach. Ale na styl nie mogę narzekać. Jest lekki, płynny i czyta się naprawdę przyjemnie.

Bo jak tylko pomyślę o takim mężczyźnie, który ubiera się i szykuje dłużej ode mnie, to robi mi się jakoś tak. Sama nie wiem. Mnie się podobają trochę tacy nieokrzesani, i co ja zrobię? (...) A w sumie to chodzi o to, żeby był dobry i żeby był z krwi i kości, a nie malowany. I żebyś mogła się w zimową noc do niego przytulić, i żeby cię porządnie ogrzał.

Czy polubiłam bohaterów? Cóż, właściwie wszystkich bohaterów już znałam z poprzednich części. Fermina oczywiście nadal uwielbiam, Daniela trochę mniej. Reszta nie zapadła mi jakoś bardziej w pamięci, więc wybitna być nie mogła.
Jeszcze jednym plusem jest to, że znów zostałam zasypana masą cudownych cytatów.
Niestety ogromnym minusem jest to, że zapomniałam większość szczegółów i nie łatwo było mi je sobie przypomnieć. Nigdy wcześniej chyba mi się to nie zdarzyło, a to o czymś świadczy.

8/10

Mamy małżeństwo. Georgie i Neil. Georgie- główna bohaterka, Neil- jej obiekt westchnień, czyli to co zawsze. Georgie wystawia swoją rodzinę na rzecz pracy. Na święta zostaje w domu. Neil nie odzywa się do niej, nie dzwoni, nie pisze- nic. Dopiero kiedy Georgie dzwoni do niego ze starego żółtego stacjonarnego telefonu, Neil odbiera. Ale... nadal coś nie gra.

Już dawno nie czytałam takich książek jak Linia serc. Jakiś czas temu stwierdziłam, że to jednak nie do końca klimaty dla mnie, ale potrzebowałam czegoś lekkiego, co znów wbije mnie w wir czytania. Muszę przyznać, że udało się jej.
Z Rainbow Rowell miałam już do czynienia przy Eleonorze i Parku. Nie zachwyciła mnie wtedy, ale nie o tamtej książce będziemy rozmawiać.
Zanim zaczęłam usłyszałam od przyjaciółki, żebym się nastawiła, że początki są nudne. To była prawda. Naprawdę nie mogłam się przebić przez te pierwsze kilkadziesiąt stron. Zapowiadał się wtedy zwyczajny romans, nieszczęśliwa miłość i inne takie. Jednak to, co się stało w pewnym momencie postawiło tę książkę w zupełnie innym świetle. Jestem pewna, że zdecydowana większość czytelników w tym przełomowym momencie odłożyła książkę i zadała sobie pytanie: „Co właściwie się tu stało?”. Trzeba przyznać pani Rowell, że ta książka nie była przewidywalna. Do ostatnich stron nie miałam pojęcia, co może się wydarzyć.
Bardzo podobało mi się to, że autorka przeplatała teraźniejszość z czasami, kiedy Neil i Georgie dopiero się poznawali. Ja ogólnie bardzo lubię ten zabieg, a tutaj pozwolił on nam bardziej poznać bohaterów. Nie tylko głównych, ale też Setha, który, nawiasem mówiąc, był chyba moim ulubionym bohaterem. A co do Georgie i Neila... żadne z nich nie przypadło mi szczególnie do gustu. Ona jest kompletnym przeciwieństwem mnie, a on kompletnym przeciwieństwem faceta, z jakim chciałabym się spotykać. A przynajmniej Neil z przeszłości, bo tego czterdziestoletniego Neila właściwie nie poznajemy. On był taki, wiecie... z zewnątrz wydawał się ideałem, ale gdyby chcieć go poznać bardziej... Nie wytrzymałabym z nim ani jednego dnia.
Poza głównym wątkiem było też bardzo fajnie przedstawione małżeństwo Georgie i Neila. Znacie to, że mąż zarabia, a żona zajmuje się dziećmi? W pewien sposób zniewolenie, sprawienie kogoś całkowicie zależnym. Cóż, tutaj to się właśnie pojawiło, ale całkowicie na odwrót. Georgie pracowała, a Neil był kurą domową. Ona miała wrażenie, że on jej nienawidzi i wiecie co? Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby tak właśnie było. Bo według mnie to najgorsze, co w ogóle może być. A co do innych bohaterów... pozostaje właściwie tylko rodzina Georgie, która, cóż, była świetna. Haether pokochałam od samego początku (powiedzmy, że razem z Sethem byli moimi ulubionymi bohaterami). Mama była taką typową mamą. Pomimo tego, że umawiała się z facetem w wieku jej córki i była dość przebojowa pozostawała mamą.
Rzeczą, która szczególnie mi się nie podobała, było to, jak autorka ominęła temat pracy. Georgie została w LA ze względów zawodowych, a tak naprawdę nie pracowała prawie wcale! Prawie nie chodziła do tej pracy, a jeśli już się tam pojawiła i tak nie pracowała. No i wątek związany z tym nie wyjaśnił się, a szkoda, bo bardzo mnie interesował.

Podsumowując, uważam, że ta książka była w porządku. Podobała mi się, jak na taką młodzieżówkę. Myślę, że dużą rolę ma tutaj ten element zaskoczenia. Chociaż muzę przyznać, że towarzyszyła mi również przy czytaniu ta malutka iskierka irytacji, bo bohaterowie zachowywali się tak, a nie inaczej.

6/10

Jeśli lubisz młodzieżówki, koniecznie przeczytaj Linię serc. A jeśli masz już za sobą tę książkę, a chcesz o niej podyskutować, zawsze jestem chętna. Napisz do mnie!