Patrząc za okno chyba każdy może zauważyć, że jesień dobiega powoli końca. A szkoda, bo w tym roku, tą pora nie była aż tak zła. Ale nie przejmujmy się tym zbytnio, zima też będzie super.
Jeśli chodzi o czytanie, jestem z siebie bardzo dumna.

PODSUMOWANIE 

Jestem w trakcie:

ZIMOWE PLANY

Świąteczny sweter

Jest to książka, którą kupiłam w czerwcu z myślą o lekturze na święta. Przez pół roku kusiła mnie, stając na półce, ale teraz wreszcie nadszedł ten czas!

Wszystko, co lśni

Miałam już dwa podejścia do tej książki. To nie tak, że mi się nie podobała, wręcz przeciwnie- była świetna. Jej grubość jednak mnie trochę przerażała, nie mogłam jej nigdzie zabrać, a ja kocham czytać poza domem. Teraz jednak będę miała dużo czasu, bo przed nami święta, a potem ferie zimowe, więc mam nadzieję, że wreszcie uda mi się ją skończyć.

Opowieści z Narnii

Chciałabym przeczytać wszystkie części, które jeszcze mi zostały, czyli te od czwartej do siódmej. Mam nadzieję, że znajdę na to czas!

 Ślady

O mały włos zapomniałabym o tej książce! Czekałam na nią już od dawna, a kiedy zobaczyłam ją na stoisku z książkami w Biedronce, nie mogłam przejść obojętnie. Podejrzewam, że to będzie jedna z pierwszych pozycji, z którymi zapoznam się w ciągu tej pory.

To chyba wszystkie książki, na których przeczytaniu zależy mi najbardziej. W połączeniu z tymi, których nie zdążyłam przeczytać jesienią, jest ich w sumie jedenaście. Sporo, ale zima jest przecież długa!
A co wy zamierzacie czytać zimowymi wieczorami? Macie jakieś plany?

Rok po śmierci Armanda Sauvelle, jego żona dostaje nieoczekiwaną ofertę pracy u ekscentrycznego wynalazcy i fabrykanta zabawek. W tym celu przeprowadzają się do Domu na Cyplu w Błękitnej zatoce. Kobieta ma zostać ochmistrzynią w rezydencji Lazarusa Janna. Niedługo po ich przyjeździe w miasteczku zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Wkrótce okaże się, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko  realizmem.

Zabierając się za tę książkę, kompletnie nie wiedziałam, czego się spodziewać. Nie przeczytałam nawet opisu z tyłu. Z początku byłam trochę zagubiona i nie mogłam się wbić w tą historię, jednak myślę, że to trochę dlatego, że wciąż miałam kaca książkowego po Beatrycze i Wergilim. Światła Września były jednak idealnym lekarstwem.

Styl Carlosa Ruiza Zafona był, cóż, jak to styl Carlosa Ruiza Zafona, bardzo lekki. Ja ogólnie nie przepadam zbytnio za tajemnicą i lekkim dreszczem w książkach, jednak tutaj było to wszytko napisane w taki sposób, że aż chciało mi się czytać. Jednak można uznać to też za minus, bo ta książka była tak krótka, że kiedy zaczynałam wciągać się w akcję, ona się po prostu skończyła. Była za krótka. Lecz poza tym nic nie mogę jej zarzucić.
Zafon po raz kolejny wprowadził czytelnika w świat zagadek. Znów pozwolił nam razem z bohaterami poznawać tajemnicę, tym razem starej rezydencji Cravenmoore i jej właściciela Lazarusa.
Głównymi bohaterami tej historii są członkowie rodziny Sauvelle: Simone, Irene i Dorian. To wokól nich kręci się główny wątek. Tajemnicze moce, ukryte w Cravenmoore, ujawniają się dopiero po ich
przybyciu. A jak oni próbują sobie z tym poradzić? Dorian, najmłodszy dyn Simone, wydaje się bardzo odważnym dzieckiem. Nie boi się wyjść sam do lasu w nocy, mimo dziwnych rzeczy, które się w nim działy. Skradł moje serce, pomimo, że czasem robił niemądre rzeczy. Był przecież tylko dzieckiem. Irene i Simone były dla mnie raczej neutralne, nie wyróżniały się niczym. Za to bardzo polubiłam Hannah, pracownicę w rezydencji, oraz jej kuzyna Ismaela. Irene i Ismael stanowiliby naprawdę fajną parę, szkoda, że autor nie rozwinął tego wątku w większym stopniu.
Jeśli chodzi o samą historię, ona również mnie zachwyciła. Czytałam z zapartym tchem, nie mogłam się oderwać. Trzymała mnie w napięciu przez praktycznie całą długość. Zafon po raz kolejny mnie nie zawiódł!

8/10

W tym tygodniu wróciłam do jednej z moich ulubionych piosenek Passengera. Polecam wam jej posłuchać. Jest przepiękna.